دفـــــــــــاع مقدس
 
نويسندگان

قصه های بسیار زیبا و شوخی های شنیدنی در باب یاران جبهه هست که هرکدامش می توتند با جذبه های خاص خود جمعی را به شعف وا دارد و بیانی از زندگی زیبای درون جبهه باشد . بعضی ها تصور می کنند که جبهه انباری از درد و رنج و گریه و زاری و مکافات و بد بختی است و شبه را تابه صبح گریه و انابه به درگاه حق جهت شهید شدن است و لا غیر و افراد جبهه انسانهائی وحشی هستند که آداب و معاشرت اجتماعی بلد نیستند و غیره .

غافل از اینکه یکی از بهترین مدلهای زندگی اجتماعی در جبهه و جنگ جریان داشت و اگر جمعی از باز ماندگان  آرزوی برگشت به سنوات گذشته را دارند نباید این آرزو اینگونه تلقی شود که این افراد دنبال جنگ و خونریزی هستند بلکه بدنبال مدل زندگی اجتماعی آن هستند و در این مدل بشدت از جنگ و خونریزی تنفر وجود دارد که در هیچ مدل دیگری نیست  . مدلی از فداکاری و نوعدوستی  ، مدلی از گذشت و مدلی از محبت و عشق ، راستی چگونه می شود که در روابط اجتماعیمان وقتی به چراغ قرمز و یا چهارراه می رسیم هرکدام با سماجت تمام سعی می کنیم  که اعلام کنیم کار ما واجب تر و ضروری تر است پس ما باید زود تر از دیگران عبور کنیم  و کار و ضرورت دیگران و حتی خود آنها اصلا برایمان مهم نیستند . و این مدل را با سبقت در خطوط مقدم و سبقت در خطرات بسیار شدید صحنه های نبرد مقایسه کنید . آنجا حاضر نیستند از لحضه ای وقت خود هرچند با ارزش باشد بگذرند لاکن در این مدل انسانها حاضر می شوند براحتی از جانشان و سلامتشان بگذرند . در این مدل زندگی اجتماعی  انسانها برای همدیگر ارزش واقعی دارند ، ارزششان  نه به دارائیشان و نه به پست و مقامشان  است بلکه فقط و فقط به اخلاق اجتماعیشان است  و محبت خانوادگی و اجتماعی و گذشت و فداکاری متقابلشان است .

بعد از شوخی ها و خنده های معمول  وقت از ظهر گذشته بود و کم کم برای ناهار آماده می شدیم ، روز عجیبی بود انگاری اتفاق مهمی می خواست بیفتد و در این اتفاث احساس می کردم که سهم زیادی دارم ، آنقدر سرحال بودم که ناراحتی های دزفول را بکلی فراموش کرده بودم و البته معمولا اینطور بود که وقتی پا به جبهه های نبرد می گذاشتم همه ناملایمات را فراموش می کردم و بقدری مشعوف می شدم که نگو ، نه بخاطر نان و حلوایش بلکه بخاطر صمیمیتش و بخاطر بی غل وغش بودنش و بخاطر اینکه احساس مثبت بودن می کردم . بهرحال ماشین تدارکات که آنوقت خودروی جیپ  سیمرغی بود آنهم به مسولیت آقای مهردادی .

آقای مهردادی انصافا مرد بسیار صبور و خوش برخورد و با محبتی بود و برای هر کاری که بهش محول می شد حتی تامل نمی کرد ، حال آن کار تدارکات جبهه باشد و خواه خطوط مقدم و یا حتی جلوتر از آن شناسائی دشمن باشد . دائم  لبخند ملیحی بر لب داشت و وجودش   آرامش می بخشید  شاید بتوانم با جرئت بگویم حتی یکبار ایشان را عصبانی  نیافتم  خستگی ناپذیر و پر تحرک .

بهر حال همگی دور سفره غذا جمع شدند و با همان گفتگوهای همیشگی ولی با آرامش بیشتر  مشغول صرف نهار شدند ، آقای کوسه چی که زیر چشمی همه را می پائید تا شاید بتواند از کسی ایرادی بگیرد هم سر صفره بود . و از اینرو با اینکه خود ایشان نیز اهل شوخی و مزاح بود ولی محدودیت هائی هم بود ، یکی از بچه های مخابرات وارد شد و کفت که شما را از دزفول می خواستند  ، آقای صولتی بود  ، من که تازه دزفول و ناملایماتش را فراموش کرده بودم  ، گفتم چکار داشتند – گفت گفته اند که سریعا به دزفول بروم . سیف الله گفت بگو بابا نیستش . یا جواب نده ، مخابراتی گفت که از صبح چند بار زنگ زده اند ، عنبر سر گفت آخه چه آشی تو دزفول می پزند که ایشان باید برسد ،  ومن گفتم که اگه دزفول را آب هم برده باشد  به من نمی رسد که بتوانم کاری انجام دهم تازه بزرگان قو م و علامه ها آنجا تشریف دارند . و کوسه چی نگاهی از سر غیض کرد و گفت بلند شوید وبروید دنبال کارتان مگر آمده اید که ته سنگر جگ بگید و بخندید ، آخه ایشان با رئوفی خیلی یک کاسه بودند و همیشه مشاور همدیگه . بهرحال با تشر فرمانده معظو جبهه غذا خورده و نخورده از سر سفره بلند شدیم و عنبر سر گفت بلنشید تا خمچاره نیامده – صبور گفت کجا با این شکم پر و عنبر سر جواب داد نگران نباش اول قدمی می زنم و بعد می رم –

کوسه چی هاج و واج مانده بود مگر چه شده نکنه همهتان می خواهید به شناسائی بروید  - عنبر سر گفت بله مگه چی شده ما هم دلی از عزا در میاریم

-          کوسه چی گفت – لازم نکرده که همه شما باهم به شناسائی بروید . عنبر سر گفت نگران نباش که ترکش و توپها همه اش مال امیده و اونام دنبال اون می گردن – با مای بیچاره که کاری ندارن .

-          منم هاج و واج مانده بودم و سیفالله چشمک می زد که هیچی نگو  و بسرعت گفت که ما می خواهیم زیر آبی شناسائی برویم .

-          در جبهه صالح مشطط چشمه ای بود و برکه ای که معمولا بچه ها برای رهائی از گرما به آنجا پناه می بردند و از آنجا که تعدادی از افراد شنا بلد نبودند آقای کوسه چی با رفتن به چشمه مخالفت می کرد ولی بهر حال یکی از محل هحل های تفریح بچه ها همان چشمه بود که امروز هم آقای عنبر سر و صبور هوس چشمه کرده بودند .

-          از سنگر خارج شدیم و سیف الله و عنبر سر با نگاه خاصی گفتند که مواضب خودتان باشید و احتیاط کنید . گروه شناسائی آماده می شد افرادی مرکب از مخابرات ، و کسی که قبلا مسیر را رفته بود و تخریبچی و مسئول شناسائی جبهه . آقایان آل عبدی . بیباک . آل قصاب . دونفر دیگر از نیروهای شناسائی .

شناسائی حساس و مهمی به طرف شمال جبهه صالح مشطط باید صورت می گرفت . افراد از نیروهای زبده و کار کشته شناسائی بودند  ، تا کنون شناسائیها در منطقه صالح داود به موفقیت چندانی نرسیده بود  و باعث نگرانی بیش از پیش فرماندهان شده بود  . فاصله خطوط مقدم نیروهای خودی تا دشمن حدود 3 الی 4 کیلومتر بود و کل منطقه پوشیده شده  درختان جنگلی گز و غیره  بود . آلودگی منطقه بینا بین نیروهای ما و دشمن بسیار زیاد بود  ، از گلوله های عمل نکرده  تا مین گذاری های پراکنده و کمین های متعدد و مهمتر از همه هوشیاری نیرو های دشمن .

با همه تمهیدات لازم به راه افتادیم  هر کس از هردری صحبت می کرد و گوئی همه صحبت ها باید گفته شود وگرنه تا لحظاتی دیگر همه را سکوتی مرگبار فرا می گیرد که هیچکس را نای نفس کشیدن نیست وفقط سفیر گلوله است که می غرد . گوئی گمشده ای بود که باید پیدا می شد و گوئی راهی بود که باید رفته می شد .  کم کم به نقطه رهائی رسیدیم محلی که ازنیروهای خودی باید خداحافظی کرد و خود را به تقدیر و حادثه سپرد . آخرین سنگر امن وحضورداغمان در سنگر دیده بانی بود با مسولیت قهرمانی از تبار رزم  ، آقای علی رنگ ، با سلابت و استوار ایستاده بود .دفتر یاد داشتهایم در جیب پای راستم بهمراه یک شیشه عطر همیشه برای دیگران باعث بحث بود . و همه چیز در این دفتر پیدا می شد از گزارش روزانه تا شعر و نثر و دفتر تلفن و غیره .   بهش می گفتن دفتر چه سحر آمیز  . چون همه چی توش پیدا می شد . خاطره شعر نثر .

گزارش روزانه .  روز شمار حوادث و غیره . . . .

 


بیسیم دیده بانی به صدا در آمد و علی رنگ را با کد مخصوص خودش صدا می کرد ، احساسی به من گفت که باید بروم و ادامه مسیر دهم به گونه ای کنار رنگ نشسته بودم که گوئی از همه مشغله های عالم بی خبرم و در عالم خود با خودم خلوت کرده ام . علی به سنگر رفت تا به بیسیم جواب دهد . و همینکه

وارد سنگر یا اطاقک گلی بیسیم شد . بعد از دید زدن و بررسی خطوط دشمن از پله های دیده بانی پائین آمده و در امتداد خط پدافندی براه افتادم . بچه های تخریب و ما با هم در گوشه شرقی خط پدافندی قرار داشتیم .

 انگار دنبال گمشده ای می گشتم که هرچه بیشتر می گرده کمتر یافت می کنم  - گرمای جنوب گرمای طاقت فرسائی است و در شرایط بیابانی بیشتر اثر میگذارد . هیچ چیز دیده نمی شود  و تا چشم کار می کند بیابانی است از نقابداران . کسانی که به جنگ ملتی مضلوم آمده که تنها جرمشان آزادیخواهیشان است . اینجا همه سرگرم طلب مطالباتشان هستند . در هر گوشه کسی مشغول کاری است – در بالای خاکریز چند نفری به تماشای محلی ایستاده اند  گوئی صحنه نمایش یکی از فیلمهای هالیود است نه معذرت می خواهم اینجا که همه پسرند و اجازه حضور از جنس مخالف را نداده اند پس حتما یکی از نمایش های آنچنانی در جریان است که هرکدام تلاش می کنند تا آنطرفتر را ببینند . یکی گفت امید آمد و صدام کردند . ومن بی حوصله تر از همیشه بدنبال گمشده ای از دیار خودم می گشتم . نه او اینجا نیست ، پس چرا آدمیا ن اینطوری شده اند چرا  اینهمه !!!!! . . .

 

 

 

[ ۱۳۸٦/٦/٢٤ ] [ ۱٢:٥۸ ‎ب.ظ ] [ امید مهاجر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

موضوعات وب
 
صفحات اختصاصی
امکانات وب
RSS Feed



فروش بک لینک طراحی سایت